अफ़्रिकि देश केन्याको हस्पिटलको सैय्या नम्बर G16 बाट लेखिरहेको छु।मेरो देश सम्झेर,आफ्नो देशको माटो सम्झेर “जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी।” अर्थात् जन्म दिने आमा र जन्मभूमि स्वर्गभन्दा पनि महान् हुन्छन्। मानिसको जीवन क्षणभंगुर छ, तर राष्ट्रको अस्तित्व अनन्त हुन्छ।
त्यसैले आफ्नो व्यक्तिगत सुख, सुविधा र जीवनभन्दा माथि उठेर देशको रक्षा, विकास र समृद्धिका लागि समर्पित हुनु नै साँचो देशभक्ति हो। यही महान् भावनालाई व्यक्त गर्ने प्रेरणादायी वाक्य हो—”म मरे पनि मेरो देश बाँचिरहोस्।”
नेपाल वीरहरूको देश हो। यस राष्ट्रको स्वतन्त्रता, सार्वभौमिकता र राष्ट्रिय स्वाभिमान जोगाउन हजारौँ ज्ञात–अज्ञात वीरहरूले आफ्नो जीवन उत्सर्ग गरेका छन्। उनीहरूको बलिदानका कारण आज हामी स्वतन्त्र आकाशमुनि स्वतन्त्र नागरिकका रूपमा बाँच्न पाएका छौँ। यदि उनीहरूले आफ्नो जीवनभन्दा देशलाई ठूलो नठानेका भए, आजको नेपालको अस्तित्व नै संकटमा पर्न सक्थ्यो।
देशप्रेम केवल युद्धभूमिमा प्राण त्याग गर्नु मात्र होइन। आफ्नो जिम्मेवारी इमानदारीपूर्वक निभाउनु, कानुनको पालना गर्नु, भ्रष्टाचारको विरोध गर्नु, प्राकृतिक सम्पदाको संरक्षण गर्नु, सामाजिक सद्भाव कायम राख्नु र राष्ट्र निर्माणमा आ–आफ्नो क्षेत्रबाट योगदान दिनु पनि देशप्रेमका उत्कृष्ट उदाहरण हुन्।
एक शिक्षकले असल नागरिक तयार पारेर, किसानले अन्न उत्पादन गरेर, चिकित्सकले बिरामीको उपचार गरेर, सैनिकले सीमा सुरक्षा गरेर, मजदुरले आफ्नो पसिना बगाएर र विद्यार्थीले मेहनतपूर्वक अध्ययन गरेर पनि देशको सेवा गर्न सक्छन्।
आज नेपाल विकासको यात्रामा अघि बढिरहेको छ। तर गरिबी, बेरोजगारी, भ्रष्टाचार, राजनीतिक अस्थिरता, वातावरणीय चुनौती र प्रतिभा पलायनजस्ता समस्याहरू अझै पनि विद्यमान छन्। यी समस्याको समाधान केवल सरकारले मात्र गर्न सक्दैन। प्रत्येक नागरिकले आफ्नो जिम्मेवारी बुझेर देशप्रति इमानदार बनेमा मात्रै समृद्ध नेपालको सपना साकार हुन सक्छ।
देशलाई माया गर्नु भनेको केवल राष्ट्रिय दिवसमा झण्डा फहराउनु वा सामाजिक सञ्जालमा देशप्रेमका सन्देश लेख्नु मात्र होइन। वास्तविक देशप्रेम त दैनिक जीवनका साना–साना काममा देखिन्छ। सार्वजनिक सम्पत्तिको संरक्षण गर्ने, कर तिर्ने, नियम पालना गर्ने, अरूको अधिकारको सम्मान गर्ने र समाजमा सकारात्मक परिवर्तन ल्याउने प्रयास गर्ने व्यक्ति नै सच्चा देशभक्त हो।
हामी सबै एक दिन यो संसार छोडेर जानेछौँ। तर हाम्रो कर्म, हाम्रो योगदान र हाम्रो देशप्रतिको प्रेम इतिहासमा जीवित रहन सक्छ। त्यसैले हरेक नेपालीले आफ्नो जीवनलाई राष्ट्रको हितसँग जोड्नुपर्छ। यदि आवश्यक परे आफ्नो व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर देशको सम्मान र भविष्यका लागि त्याग गर्न तयार हुनुपर्छ।
अन्त्यमा, “म मरे पनि मेरो देश बाँचिरहोस्” भन्ने भावना केवल एउटा नारा होइन, यो प्रत्येक नेपालीको हृदयमा बस्नुपर्ने राष्ट्रिय संकल्प हो। हाम्रो जीवन समाप्त हुन सक्छ, तर नेपालको स्वतन्त्रता, सार्वभौमिकता, संस्कृति, राष्ट्रिय एकता र गौरव सधैँ अमर रहनुपर्छ। यही भावनाले प्रेरित भएर हामी सबैले राष्ट्र निर्माणमा आ–आफ्नो ठाउँबाट योगदान दिऔँ। तब मात्र हामीले आगामी पुस्तालाई समृद्ध, शान्त, सुन्दर र आत्मनिर्भर नेपाल उपहार दिन सक्नेछौँ।
बलेन्द्र बिश्वकर्मा अर्घाखाँची हाल पुर्बी अफ्रिकाको केन्या बाट
